ZAPROSZENIE !

 

W SOBOTĘ 21.10.17 O GODZ. 9.15 ZAPRASZAMY

SERDECZNIE RODZICÓW NA SPOTKANIE Z PANIĄ

LOGOPEDĄ MILENĄ RAKOCZY, KTÓRA POPROWADZI

   WARSZTATY   DWUJĘZYCZNOŚĆ A LOGOPEDIA

  • Dwujęzyczność, z łacińskiego: bilinguis, oznacza „sprawny w dwóch językach”.
    W średniowieczu termin ten był synonimem słowa „sprytny, zaradny”. W 1935 roku amerykański językoznawca Leonard Bloomfield określa dwujęzyczność jako zdolność do mówienia dwoma językami jak osoby jednojęzyczne.

    Co dajemy dziecku przekazując mu swój język ojczysty?

    Najważniejsze jest to, że budujemy ze swoim dzieckiem pełny kontakt emocjonalny. Najłatwiej nam przekazać emocje i wyrazić siebie w jęzku, w którym dorastaliśmy. Opanowanie języka rodzinnego pozwala na zachowanie kontaktu z dziadkami, osobami bliskimi oraz zanjomymi. Dorastanie w szacunku do kultur, w których się wychowujemy, pozwala na ustalenie tożsamości, wartości, budowania osobowości bez kompleksów. Dwujęzyczność sprawia, że dzieci lepiej radzą sobie z zadaniami wymagającymi kreatywności, skupienia. Wieloletnie stosowanie dwóch lub kilku języków powoduje opóźnienie procesu demencji i zapadania na chorobę Alzheimera..

    RADY LOGOPEDYCZNE DLA RODZICÓW

    DROGI RODZICU!

    • Każdego dnia rób „kąpiel słowną” dla swojego dziecka. Mów do niego dużo, tłumacz, opowiadaj, nazywaj przedmioty, czynności, emocje. Dostosuj swój język do wieku dziecka. U małych pociech używaj prostego słownictwa, krótszych zdań.

    • Pamiętaj o budowaniu kontaktu wzrokowego z dzieckiem, kiedy z nim rozmawiasz.

    • Niech twoje dziecko żuje, gryzie twarde pokarmy, zachęcaj je do zabaw usprawniających język, buzię i podniebienie.

    • Zwróć uwagę na prawidłowy oddech dziecka, również podczas snu. (W czasie spoczynku, w milczeniu dziecko powinno oddychać przez nos. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy dziecko jest chore i ma zatkany nos).

    • Jak najszybciej zrezygnuj ze smoczków. Mogą one przyczyniać się do powstawania wad zgryzu oraz utrwalania infantylnego sposobu połykania.

    • Sprawdź, czy twoje dziecko ma prawidłowy zgryz, prawidłowy słuch.

    • Zadbaj, aby twoje dziecko miało zdrowe zęby. Brak uzębienia, np. z powodu próchnicy, może przyczyniać się do nieprawidłowej wymowy głosek.

    • Mów do dziecka językiem normalnym, nie spieszczaj, nie naśladuj dziecinnej wymowy.

    • Rozmawiaj z dzieckiem spokojnie i cierpliwie.

    • U dzieci w wieku 3-7 lat szczególnie zwróć uwagę na pozostawienie inicjatywy dziecku do mówienia. Nie zmuszaj, staraj unikać się nakazu „powiedz”. Może to wywoływac upór i gniew.

    • Unikaj ciągłego poprawiania dziecka, błędy językowe w tym okresie są normalne. Zamiast wytykania błędów, podawaj dziecku prawidłowy wzorzec zdania.

    • Codziennie czytaj dziecku na głos, przynajmniej 20 minut. Dziecko słyszy prawidłowy wzorzec, wzbogaca swoje słownictwo, ćwiczy pamięć werbalną, koncentrację.

    • Opowiadaj z dzieckiem przeczytaną bajkę, wierszyk.

    • Zachęcaj do nauki wierszykówi i piosenek na pamięć.

    • Zadbaj o ruch, świeże powietrze każdego dnia.

    • Unikaj oglądania w nadmiarze telewizji, korzystania z multimediów takich jak tablety, telefony komórkowe, gry komputerowe. U dzieci do 3 roku życia zalecam „kąpiel słowną”.

    • Chwal swoje dziecko, wzmacniaj w nim siłę psychiczną. Pozytywne wzmocnienie zachęci dziecko do częstszej komunikacji.

    • Dbaj o poprawność swoich wypowiedzi. Twoje dziecko naśladuje właśnie Ciebie. Jeżeli masz tendencję do szybkiego mówienia, zwolnij tempo mowy.

    • Pamiętaj, aby rozwój językowy Twojego dziecka był pozytywnym doświadczeniem. Zachęci to do używania języka mniejszości.

    • Bądź cierpliwy.

    • Odpowiednie pokierowanie rozwojem jezykowym dziecka jest inwestycją w przyszłość i emocjonalną spójność rodziny.

    Ćwiczenia buzi i języka

    „Całuski” – posyłamy „całuski” do swojego odbicia w lustrze (wargi złożone w tzw. dzióbek)

    „Okienko” – układamy wargi na kształt koła (zęby zamknięte i widoczne)

    „Dzióbek ptaszka” – wargi ułożone w tzw. dzióbek

    „Uśmiech – dzióbek” – rozciągamy usta, jak przy artykulacji samogłoski „i”, a następnie ściągamy jak przy „u”

    „Nakładanie warg” – nakładamy na przemian dolną wargę na górną i górną na dolną

    „Masaż warg” – dolne zęby masują (lekko nadgryzają) górną wargę, a następnie górne zęby masują dolną wargę

    „Wesołe i smutne minki” – naśladujemy na przemian wesołe i smutne miny

    „Małpka” – wypychamy językiem dolną wargę

    „Królik” – wargi ułożone w tzw. dzióbek kierujemy na przemian do lewego i prawego kącika ust

    „Zabawa w konika” – naśladujemy odgłosy wydawane przez konia, np. kląskanie, parskanie

    „Balonik” – nadymamy policzki i energicznie wypuszczamy powietrze z buzi

    „Gwizdanie”

    • Usprawnianie języka:

    „Młynek” – krążymy językiem w buzi w prawo i w lewo (przy otworzonych ustach)

    „Piłeczki” – zamykamy wargi i wypychamy językiem wewnętrzną stronę policzków

    „Malowanie buzi” – język naśladuje ruchy malarza – maluje sufit (podniebienie) oraz ściany, czyli wewnętrzną stronę policzków

    „Czarodziejski klej” – smarujemy podniebienie czekoladą (np. Nutellą), a zadaniem dziecka jest jej zlizanie

    „Język-czarodziej” – język zamienia się w pędzel i wykonuje ruchy przypominające ruchy pędzelka podczas malowania obrazka. Temat obrazka może wybrać dziecko

    „Czyszczenie zębów” – „czyścimy” językiem zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnię zębów

    „Liczymy zęby” – dotykamy czubkiem języka każdego zęba (liczymy zęby)

    „Kląskanie konika”.

    3. Usprawnianie żuchwy:

    „Krokodyl” – język nieruchomy, przyklejony do podniebienia – „kłapiemy zębami” (energicznie opuszczamy żuchwę)

    „Szuflada” – rytmicznie wysuwamy i cofamy żuchwę

    „Statek na morzu” – rytmicznie przesuwamy żuchwę na boki

    „Krowa” – wykonujemy okrężne i boczne ruchy żuchwy przy zamkniętych wargach


     

    Czy moje dziecko się jąka ?

    Niepłynność mowy występuje najczęściej u dzieci poniżej 5 roku życia. Jest uznawana za niepłynność rozwojową, ponieważ występuje w okresie kształtowania się mowy. Przyczyną tego zjawiska najczęściej jest duża pobudliwość dziecka w tym okresie życia, szybkie bogacenie słownika, przy nadal małej sprawności artykulacyjnej. Niepłynność taka jest skutkiem intensywnego rozwoju mowy dziecka i najczęściej zmniejsza się wraz z wiekiem, w trakcie doskonalenia systemu językowego, o ile nie zostanie utrwalona przez niewłaściwe reakcje otoczenia.

    Nadmierna koncentracja uwagi dziecka na swojej wymowie powoduje utrwalanie nawyku niepłynnego mówienia. Bardzo trudno odróżnić rozwojową niepłynność mówienia od jąkania wczesnodziecięcego. Rozwojowa niepłynność może ustąpić wraz z doskonaleniem się systemu językowego dziecka. Jąkanie wczesnodziecięce może prowadzić do trwałego jąkania, jest to niepłynność patologiczna.

    Należy bardzo indywidualnie rozpatrywać rozwojową niepłynność i jąkanie w przypadku dzieci dwujęzycznych. Wszystkie dzieci dwujęzyczne w pierwszych latach życia mają mniejszy zasób słów w obu językach i mogą czasem nieco wolniej rozwijać gramatykę. Są wobec tego narażone na występowanie lekko opóźnionego rozwoju mowy, a także idącej za tym rozwojowej niepłynności mówienia. W większości przypadków wraz z wyrównaniem się opóźnienia rozwoju mowy rozwojowa niepłynność mówienia ustąpi samoistnie. Należy zastosować ogólne zalecenia profilaktyczne.

    Rozwojowa niepłynność mówienia a jąkanie wczesnodziecięce

    Porównując płynne mówienie i wyrazistość mówienia, nie można mówić o ustaleniu sztywnej granicy między normą a patologią. Zazwyczaj mówienie płynne dominuje nad mówieniem niepłynnym, natomiast odwrotne zjawisko obserwuje się jedynie
    w przypadku patologii (Tarkowski 1992,22). Niepłynność mówienia pojawia się najczęściej u dzieci w okresie kształtowania się mowy. Podstawowe symptomy to:

    - powtarzanie głoski, np. mała l-l-lokomotywa, sylaby, np. mała lo lo lokomotywa, części wyrazu, np. mała loko lokomotywa, wyrazów 1 i wielosylabowych, np. to jest mała mała lokomotywa, frazy, np. to jest to jest mała lokomotywa

    - przeciąganie głoski np. yyyyyyyy to jest lokomotywa

    - pauzy, czyli momenty ciszy

    -rewizje, czyli poprawki, np. to są… to jest mała lokomotywa

    - emobolofazjie, czyli rozpoczynanie zdania od samogłoski np. a, yyy.

    Są to objawy zarówno normalnej jak i patologicznej niepłynności mówienia. Wskazówki dla rodziców dzieci, u których pojawiła się niepłynność mowy:

    - każde dziecko rozwija się we własnym tempie,

    - zachęcajcie, ale nie zmuszajcie do mówienia,

    - słuchajcie swojego dziecka i sprawcie, by czuło się słuchane,

    - poświęcajcie jak najwięcej czasu swojemu dziecku, bawcie się z nim,

    - nie zwracajcie uwagi na to, że mówi niepłynnie,

    - sprawcie, by czuło się bezpieczne i kochane,

    - śpiewajcie z dzieckiem jak najczęściej,

    - starajcie się mówić do dziecka powoli i wyraźnie, ono was naśladuje,

    - umożliwcie mu samodzielne doświadczanie,

    - bądźcie konsekwentni, ujednolićcie wymagania względem dziecka,

    - zachowajcie stały rytm dnia dziecka, da to poczucie bezpieczeństwa i wyeliminuje stres,

    - zapewnijcie dziecku odpowiednią ilość snu i wypoczynku, to pozytywnie wpłynie na prawidłowy rozwój mowy,

    - umożliwcie dziecku spędzanie czasu na świeżym powietrzu, uprawianie sportu,

    - mówcie do dziecka w powolny i spokojny sposób,

    - sprawujcie kontrolę nad telewizją, tabletem, komputerem (unikajcie agresywnych bajek, dużej ilości spędzanego czasu przed telewizorem, tabletem, grami),

    - unikajcie mieszania języków podczas mówienia do dziecka, ale też krytykowania dziecka za mieszanie wypowiedzi,

    - unikajcie przerywania dziecku, ponaglania go i zadawania mu zbyt wielu pytań,

    - koncentrujcie się na tym, co dziecko chce powiedzieć, aby czuło się ono słuchane,

    - zwróćcie uwagę na prawidłowe odżywianie.

    Ćwiczenia usprawniające prawidłowy oddech:

    1. Chłodzenie gorącej zupy.

    2. Wąchanie kwiatów, zapachów, potraw, kosmetyków.

    3. Dmuchanie na zmarzniętą szybę, chuchanie na złączone dłonie.

    4. Zdmuchiwanie kropli deszczu, płatków śniegu, piórek, listków w czasie zabaw
    i podczas spacerów.

    5. Nadmuchiwanie balonów.

    6. Nabieranie powietrza nosem przy zamkniętej buzi i wypuszczanie przy jednoczesnej artykulacji głoski np. /f/.

    7. Zdmuchiwanie chrupek, piłeczek, kawałków waty z gładkiej a następnie szorstkiej powierzchni.

    8. Dmuchanie na płomień świecy tak, aby go nie zgasić.

    9. Dmuchanie na styropianowe zabawki pływające po wodzie (zabawa “Zawijanie do portu”).

    10. Puszczanie baniek mydlanych. Dmuchamy na zmianę:

    długo–krótko–jak najdłużej
    słabo – mocno – jak najmocniej (gotuje się, kipi)

    11. Dmuchanie na wiatraczki, w gwizdki..

    12. Dmuchanie na paski papieru lub wycięte z kolorowego papieru zabawki (zwierzęta, kwiatki, listki, gwiazdki itp.) umieszczone na nitkach i umocowane na stelażu tak, aby jak najdłużej utrzymały pozycję wychylną.

    13. Dmuchanie do celu, np. papierowych, styropianowych lub zrobionych z wacików zabawek (rybki do stawu, pająk na pajęczynę, myszki do norki, pies do kości itp.).

    14. Dmuchanie na wycięty z papieru grzebień, od strony lewej do prawej, tak, aby na jednym wydechu wychyliły się wszystkie zęby grzebienia.

    15. Oddychanie w pozycji leżącej z zabawką ułożoną na brzuchu (“Kołysanka”).

    16. Naśladowanie na jednym wydechu śmiechu różnych osób, np. dziewczynka: hi, hi, hi, chłopiec: ha, ha, ha, staruszka: he, he, he, mężczyzna: ho, ho, ho.

    Czy moje dziecko dobrze słyszy? Tomek czy domek? Jaka jest różnica?

    Percepcja słuchowa to inaczej umiejętność odbioru dźwięków, ich rozpoznawania, różnicowania oraz interpretowania na podstwie wcześniejszych doświadczeń.

    Poziom rozwoju percepcji słuchowej jest kluczowym elementem warunkującym prawidłowe nabywanie mowy, naukę pisania i czytania. Podstawą rozumienia mowy oraz mechanizmu czytania i pisania ze słuchu jest rozpoznawanie spostrzeżeń słuchowych i powiązanie ich z określoną treścią. Podstawą rozwoju spostrzeżeń słuchowych jest anatomincznie nieuszkodzony i funkcjonalnie sprawny analizator słuchowy, odpowiedzialny za słuch fizjologiczny.

    Istotnymi funkcjami dla rozwoju percepcji słuchowej są:

    - słuch fomematyczny, odpowiedzialny za różnicowanie głosek danego języka (np. różnicownie głosek k-g ),

    - pamięć słuchowa, czyli zapamiętywanie danego dźwięku oraz kojarzenie go z odpowiednimi pojęciami,

    - analiza i synteza słuchowa, to jest zdolność scalania i rozdzielania składników mowy: zdania, wyrazy, sylaby, głoski,

    -zdolność kojarzenia zależności występujących między wyrazami w zdaniu, wynikających z kontekstu i struktur gramatyczno -logicznych.

    Wykonywanie ćwiczeń rozwijających percepcję słuchową wpływa na pokonanie trudności w: rozumieniu bardziej skomplikowanych polecń słownych, zapamiętywaniu, powtarzaniu trudnych wyrazów i zdań, dokonywaniu syntezy i analizy wyrazów, pisaniu ze słuchu, czytaniu, budowaniu zdań, wyodrębnianiu głosek, sylab, wyrazów ze zdań, różnicowaniu dźwięków mowy, prawidłowym wypowiadaniu głosek, koncentracji na bodźcach słuchowych oraz zapamiętywaniu i w rozumieniu mowy.

    U młodszych dzieci warto zacząć od zwrócenia uwagi na słyszane dźwięki z otoczenia, np. w trakcie spaceru pytamy i zastanawiamy się, co słyszę? Czy to dźwięk wody, morza? Czy to odgłos śpiewającego ptaka?

    U dzieci starszych wydzielamy głoski, np. Góra? Co słyszę na początku? G? G? G.... óra. G jest na początku. U dzieci, które mają trudności w rozpoznaniu pomocne są obrazki z napisanym wyrazem lub gry logopedyczne.

    Przygotowała:

    Milena Rakoczy

    Neurologopeda

    Oligofrenopedagog

  • Każdy Rodzic życzyłby sobie na pewno, by jego dziecko mówiło najpiękniej, używając bogatego słownictwa, budując zdania, co najmniej pojedynczo złożone, starannie wypowiadane – głoska po głosce, logiczne, na wysokim poziomie - inteligentne. Jest to cel tak samo piękny jak i osiągalny. Jego realizację trzeba jednak zacząć bardzo wcześnie. Co zatem i jak robić, by nasze dziecko było dobrze rozwinięte językowo?

    Po pierwsze. Dziecka poniżej 3. roku życia nie oswajaj z oglądaniem bajek, aplikacjami na tablecie czy smartfonie, bo w jego mózgu zaistnieją takie zmiany, które na pewno nie wesprą rozwoju mowy, a go zaburzą. Zamiast tego, poczytaj mu, na początek wystarczą pojedyncze obrazki do opowiadania, potem karty/książeczki z pierwszymi wyrazami i prostymi zdaniami.

    Po drugie. Patrz uważnie, gdy mówisz do dziecka, bądź gdy ono próbuje powiedzieć coś do Ciebie. Oko w oko. Kontakt wzrokowy to podstawa komunikacji. 

    Po trzecie i czwarte. Mów powoli, wyraźnie, nie spieszczaj! Dla dziecka jesteś wzorem użytkownika języka – wypada reprezentować godny poziom. Mów o wszystkim, co robisz, widzisz, słyszysz, czujesz, dotykasz i o tym, co robi, co widzi, co słyszy, co może czuć twój maluch. Tak pracujemy nad rozwijaniem słownictwa dziecka, najpierw biernego, stopniowo czynnego, by pewnego dnia dziecko nas zaskoczyło swoją kwiecistą wypowiedzią.

    Po piąte. Zaczynaj naukę mówienia twojego dziecka, mówiąc do niego prostymi zdaniami (dwu-, trzyelementowymi). Jak będziesz pewny, że już je rozumie, śmiało podnoś poziom komunikacji. Mózg niemowlaka rozwija się w zawrotnym tempie, jest w stanie naprawdę wiele pojąć.

    Po szóste. Chwal. Chwal każdy najcichszy werbalny akt komunikacji, co będzie budowało w dziecku przekonanie, że mówienie jest ważne i wartościowe, bo zwraca uwagę rodzica i wywołuje jego inne pozytywne reakcje. A umiejętna, dobrze zbudowana pochwała stanowi też ważny składnik rozwoju u dziecka pewności siebie.

    Po siódme i ósme. Inspiruj dziecko do mówienia, zachęcaj do wspólnego nazywania, nucenia, śpiewania, ale błagam – nie wymuszaj wypowiedzi. Czekaj. Tak, czekaj. Za którymś w końcu razem powtórzy, powie samo. Tak, nauka mówienia przez twoje dziecko to szkoła cierpliwości dla ciebie. Kiedy twoje dziecko uczy się mówić, zapomnij, że istnieją takie zwroty, jak: no powiedz, powtórz, no przecież wiesz, no odpowiedz wreszcie, itp. 

    Po dziewiąte. Krótkie teksty rymowane nie tylko ćwiczą pamięć, czy sprzyjają koncentracji uwagi, co też ważne, ale pozwalają dziecku poczuć rytm, melodię języka, usłyszeć szalone różnice dźwięczności i bezdźwięczności głosek.

    Po dziesiąte. Wspomagaj swoje mówienie do dziecka gestykulacją.Gest to przecież taki ważny element wypowiedzi, a na pewno przyda się na etapie rozwoju kompetencji komunikacyjnej u twojego dziecka, kiedy jego umiejętności lingwistyczne są jeszcze bardzo ograniczone.

    Jeśli spróbujesz wprowadzić tych kilka podpowiedzi w życie, dasz szansę swojemu dziecku na prawidłowy rozwój językowy, będąc dla niego najlepszym wsparciem i ważnym drogowskazem.

    Paulina Siejek
  • Skrócenie wędzidełka językowego (ankyloglosia) jest najczęstszą wadą anatomiczną jamy ustnej. Zazwyczaj jest ona widoczna zaraz po urodzeniu dziecka. Gdy maluch głośno płacze, brzegi jego języka powinny unieść się ku górze. Za krótkie wędzidełko uniemożliwia uniesienie dziecięcego języka.

    Wędzidełko to miękki, włóknisty twór który łączy dolną powierzchnię języka z dnem jamy ustnej. Prawidłowo rozwinięte wędzidełko pozwala na dotarcie językiem we wszystkie zakątki jamy ustnej. Skrócone, ogranicza ruch lub całkowicie unieruchamia język. 
     
    Skrócone wędzidełko utrudnia dziecku:
    -ssanie piersi - wada wędzidełka utrudnia dzieciom jedzenie. Podczas ssania piersi język malucha aktywnie pracuje. Jego przednia część wytacza pokarm z brodawki i ruchem podającym przesuwa pokarm do połknięcia. Maluszek, który nie może unieść języka męczy się przy karmieniu, płacze i przerywa jedzenie. Odruch ssania u niemowlęcia z przyrośniętym wędzidełkiem wymaga znacznie większego wysiłku, a najbardziej pracującą częścią jest środek, a nie czubek języka.
    -żucie pokarmów stałych - gdy do diety dziecka zostają wprowadzone pokarmy stałe, za krótkie wędzidełko uniemożliwia ich prawidłowy transport. Kęs pokarmu powinien zostać uniesiony czubkiem języka ku górze i za pomocą ruchu falistego podany do połknięcia. Prawidłowy odruch żucia wymaga przesuwania pokarmu językiem między zęby trzonowe. Przy skróconym wędzidełku odruch połykania jest nieprawidłowy, co sprzyja wadom zgryzu.
    -połykanie śliny - w pozycji spoczynkowej język powinien być uniesiony ku górze. Krótkie wędzidełko uniemożliwia prawidłowe ułożenie języka dlatego często zalega on na dnie jamy ustnej. Uniemożliwia to odpływ śliny i sprawia, że zbiera się ona pod językiem lub wycieka na zewnątrz.
    -wymawianie głosek - Także sposób artykulacji jest uzależniony od możliwości ruchowych języka. Prawidłowa wymowa wielu polskich głosek wymaga uniesienia czubka języka do górnego wałka dziąsłowego. Skrócone wędzidełko powoduje, że głoski ‘t’, ’d’ oraz ’n’ mają nieprawidłowe brzmienie, a głoska ‘l’ jest zastępowana innymi głoskami: ‘y’, ‘j’ lub ‘ł’.
    W chwili pojawienia się w słowniku naszego malucha głosek: ‘sz’, ‘ż’, ‘cz’, ‘dż’ oraz ‘r’ dziecko zazwyczaj zaczyna seplenić. U wielu dzieci kształtuje się też rotacyzm - nieprawidłowe wymawianie głoski ‘r’. Pozostałe maluchy głoskę tę zaczynają zastępować głoską ‘j’, ‘y’ lub ‘ł’.

    Czy wędzidełko mojego dziecka ma prawidłową długość?
    Jeżeli wędzidełko podjęzykowe jest prawidłowej długości, to wyciągnięty na zewnątrz język ma zaokrąglony koniec. Natomiast jeśli jego czubek jest wcięty do środka, a język przyjmuje kształt zbliżony do kształtu serduszka prawdopodobnie wędzidełko jest skrócone. Jeśli pomimo to mamy wątpliwości należy zwrócić się o pomoc do specjalisty (logopedy, laryngologa).

    Frenotomia – podcięcie wędzidełka językowego
    Jedni specjaliści twierdzą, że zanim podejmie się decyzję o zabiegu, warto spróbować zredukować wadę stosując masaż i stosowne ćwiczenia. Drudzy rekomendują jak najszybsze podcięcie wędzidełka (zanim dziecko zacznie mówić). Bowiem najtrudniejszym zadaniem jest powtórne nauczenie dziecka poprawnej wymowy. Dlatego, aby umożliwić dziecku budowanie odpowiednich wzorców pokarmowych, fizjologicznych i artykulacyjnych zaleca się, aby frenotomia była wykonana w jak najwcześniejszym wieku.

    Należy jednak pamiętać, że choć podcięcie wędzidełka zwiększy ruchomość czubka języka, to nie zapewni od razu prawidłowej jego pracy. Wymagana jest stosowna rehabilitacja. Dlatego już po kilku dniach po frenotomii, trzeba zgłosić się do logopedy, który zaleci odpowiednie ćwiczenia mające spionizować nieprawidłowo pracujący język.
  •  W październiku w Dublinie odbyła się konferencja metodyczna pod nazwą "Dwujęzyczność szansą rozwojową dla polskich dzieci w Irlandii", miałam okazję w niej uczestniczyć. Pozwolę sobie zaprezentować tutaj najważniejsze aspekty jakie zostały poruszone na tym spotkaniu, a które dotyczą naszych dzieci i ich wychowania w dwujęzyczności. 
           Wyróżnia się trzy modele/strategie dwujęzycznego wychowania. Zostały one po raz pierwszy opisane w języku angielskim i pod angielskimi nazwami funkcjonują w literaturze, więc i ja  posłużę się angielską terminologią:

    OPOL – one parent one language, jeden rodzic, jeden język. Model ten streszcza się do tego, że ojciec mówi do dziecka (dzieci) w jednym języku, a matka w drugim. Jest on stosowany zazwyczaj przez małżeństwa mieszane, gdy każde z rodziców mówi do dziecka w swoim języku ojczystym, co nie znaczy, że można znaleźć przykładów rodzin, w których jedno z rodziców narzucało sobie rygor mówienia z dzieckiem w nierodzimym dla siebie języku.

    Ml@H  minority language at Home – język mniejszości w domu. To model funkcjonowania wielu rodzin na emigracji, które w domu używają języka ojczystego rodziców (język mniejszości), podczas gdy dziecko w szkole i na ulicy styka się z innym językiem (językiem większości).

    T&P, Time and place – czas i miejsce. To strategia używana zazwyczaj przez jednojęzycznych rodziców mieszkających w kraju, w którym mówi się w ich języku ojczystym. Strategia ta polega na wykorzystywaniu wszelkich nadarzających się okazji do zapewnienie dziecku kontaktu z językiem np. obozów językowych, wyjazdów do krajów, w których dany język jest w użyciu.
           
           Ważnym elementem wspierającym rozwój językowy dziecka jest uczęszczanie do szkoły polonijnej. Wynikające z tego faktu korzyści nie ograniczają się tylko do samego procesu uczenia się języka polskiego, lecz obejmują także rozwijanie poczucia przynależności do grupy narodowościowej, co w znaczący sposób wpływa na kształtowanie się tożsamości dziecka.
            Wychowywanie dziecka dwujęzycznego wiąże się z różnorodnymi poświęceniami. Nie jest to zadanie proste. Stanie się jednak łatwiejsze, jeśli twoje dziecko od początku dorastać będzie ze świadomością, że każdy z języków, którym się posługuje, jest jednakowo szanowany i równie cenny, i jeśli twoje dążenia będą dodatkowo wspierane przez środowisko, przedszkole, czy szkołę, do której twoje dziecko uczęszcza.

    Jak pielęgnować dwujęzyczność dziecka?
           Trzeba pokazywać dziecku swoje pozytywne nastawienie do dwujęzyczności i wspierać go emocjonalnie. Należy konsekwentnie rozmawiać z dzieckiem w domu w języku ojczystym.
           Więcej, na ten temat, będę mogli Państwo przeczytać w najnowszym numerze naszej szkolnej gazetki. 

    mgr Paulina Siejek
  • Negatywny wpływ nadmiernego oglądania telewizji przez małe dzieci potwierdzają nie tylko moje doświadczenia, ale także liczne badania. Udowodniono w nich, że wpływ telewizji na zahamowanie rozwoju mowy małych dzieci jest bardzo duży. Według naukowców wielogodzinne spędzanie czasu przed telewizorem przyczynia się do ograniczenia rozwoju mowy oraz znacznego upośledzenia zdolności komunikowania się. Z telewizorem się przecież nie porozmawia. Zdaniem specjalistów dzieci przed ukończeniem drugiego roku życia w ogóle nie powinny mieć styczności z telewizorem ani oglądać bajek na DVD. Za naukę języka odpowiedzialna jest lewa półkula mózgu. Szybko zmieniające się obrazy telewizyjne aktywują prawą półkulę jednocześnie hamując działanie lewej, co skutkuje zaburzeniami w rozwoju języka.Z pewnością telewizja może mieć także pozytywny wpływ na rozwój mowy, np. dostarcza nowych wyrazów. Niezbędna jest tu jednak obecność dorosłego, który pomoże zrozumieć kontekst, wyjaśni trudne słowa, itp.  Trudno w jednostkowym przypadku ocenić, że to właśnie ten a nie inny czynnik zadziałał. Ale z pewnością zrezygnowanie z telewizora na korzyść rozmów i czytania, czyli bezpośrednich kontaktów z dzieckiem zawsze będzie mieć pozytywny wpływ nie tylko na rozwój mowy, ale i na wszechstronny rozwój dziecka.

    ​Dlatego nie należy:
    -pozwalać na wielogodzinne spędzanie czasu przed telewizorem i oglądenie reklam;
    -kupować małym dzieciom urządzeń elektronicznych takich jak telefon komórkowy czy laptop;
    -puszczać bajek przed snem, gdyż może to utrudnić zasypianie;


    Nadmierne korzystanie z telewizji przyzwyczaja dziecko do mało aktywnego, ubogiego w różnorodne bodźce życia, dostarcza atrakcyjnej rozrywki bez angażowania potencjału intelektualnego. Wywołuje schematyczne i stereotypowe zachowania, nie wymagające myślenia i analizowania przyczynowo-skutkowego. Pytania stawiane przez dzieci nie wzbudzają zainteresowania. Dzieci przyswajają język bohaterów i posługują się nim, nie rozumiejąc wszystkich słów.


    mgr Paulina Siejek
Włącz Polskę ORPEG Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej
 

   PARTNERZY
 
Semper Polonia




spiritually strong