ZAPROSZENIE !

 

W SOBOTĘ 21.10.17 O GODZ. 9.15 ZAPRASZAMY

SERDECZNIE RODZICÓW NA SPOTKANIE Z PANIĄ

LOGOPEDĄ MILENĄ RAKOCZY, KTÓRA POPROWADZI

   WARSZTATY   DWUJĘZYCZNOŚĆ A LOGOPEDIA

  • Co zrobić, aby nauka była szybka, łatwa i do tego jeszcze przyjemna? Odpowiedź jest bardzo prosta- trzeba jak najczęściej korzystać z map myśli. A cóż to takiego? Jest to sposób notowania informacji, który ma zwiększać efektywność pracy i zapamiętywania dzięki wykorzystaniu współpracy obu półkul mózgowych. Metoda ta została opracowana przez dwóch brytyjskich naukowców: Tony'ego i Barry'ego Buzana (https://pl.wikipedia.org).

    Na lekcjach języka polskiego w klasie siódmej i gimnazjum uczyliśmy się, jak tworzyć mapy myśli. Zapisaliśmy za ich pomocą najważniejsze informacje na temat epok literackich- renesansu (w klasie siódmej) i Młodej Polski (w gimnazjum). Uczniowie notowali też w postaci mapy swoje przemyślenia na temat tego, co daje człowiekowi szczęście. W domu natomiast próbowali samodzielnie wykonać mapy myśli na wybrane przez siebie tematy. Efekty ich pracy można zobaczyć na zdjęciach.

    Jak zrobić mapę myśli? Oto kilka prostych wskazówek:

    - W CENTRUM umieść kolorowy rysunek i podpis.

    - Najważniejsze idee przedstaw w postaci ODGAŁĘZIEŃ wychodzących ze środka.

    - GŁÓWNE pojęcia zapisz WIĘKSZYMI literami niż zagadnienia drugorzędne.

    - Słowa pisz na liniach.

    - Linie muszą się ze sobą łączyć.

    - Na jednej linii może się znajdować tylko JEDEN rysunek lub napis.

    - Używaj RÓŻNYCH WIELKOŚCI  i stylów liter.

    - Do oznaczania i łączenia używaj KOLORÓW, SYMBOLI, OBRAZKÓW, STRZAŁEK.

    Mapa myśli może być pomocna w utrwalaniu wiadomości (np. przed sprawdzianem), ale można ją też wykorzystać do porządkowania własnych pomysłów (np. przed napisaniem wypracowania). Na pewno będziemy w przyszłości korzystać z tego sposobu zapisywania informacji. Dzięki temu zeszyt do języka polskiego będzie bardziej kolorowy i przejrzysty, a zawarte w nim wiadomości znajdą się -miejmy nadzieję- również w uczniowskich głowachJ
     

  • Uczniowie często pytają: „Dlaczego musimy się tego uczyć?” albo „Dlaczego musimy to wiedzieć?” Aby przekonać ich, że warto się uczyć, można posłużyć się argumentem, że wiedza z różnych dziedzin może przynieść im w przyszłości konkretne korzyści i pieniądze. W jaki sposób? Aby wykonywać wymarzony zawód, trzeba zdobyć odpowiednie wiadomości i umiejętności, a pomóc ma w tym oczywiście szkoła. Gdzie jeszcze możemy wykorzystać swoją wiedzę? Spójrzmy choćby na popularne teleturnieje, w których uczestnicy wygrywają pokaźne sumy i wspaniałe nagrody. Pytania, które w nich się pojawiają, nierzadko odnoszą się do zagadnień omawianych na poziomie szkoły podstawowej.

    Na lekcjach języka polskiego w klasach 5- gimnazjum zorganizowaliśmy turnieje na wzór tych telewizyjnych, by wykorzystać w nich zdobytą już wiedzę. Najpierw byli „Milionerzy”, w których uczestnicy musieli na przykład wiedzieć, kim był Ikar, jakiego rodzaju jest rzeczownik „mysz” i co oznacza powiedzenie „chodzić z głową w chmurach”. Zamiast pieniędzy były plusy, które można było zamienić na ocenę bardzo dobrą, pod warunkiem, że zdobyło się ich pięć. Jeśli ktoś czegoś zapomniał, mógł skorzystać z koła ratunkowego, którym była podpowiedź klasy.

    Na kolejnych zajęciach odbył się turniej na wzór telewizyjnego programu „Kocham cię, Polsko”, w którym dwie drużyny rywalizują ze sobą, wykorzystując wiedzę na temat polskiej kultury, historii, ojczystego języka i narodowych zwyczajów. Uczniowie podzieleni zostali na dwie grupy. Najpierw musieli wykazać się spostrzegawczością podczas szukania wyrazów w tzw. wykreślance. Później były uwielbiane przez wszystkich kalambury. Zawodnicy pokazywali oraz rysowali wylosowane przez siebie hasła. Przy okazji poznali lub przypomnieli sobie popularne polskie powiedzenia, np. „każdy kij ma dwa końce” lub „szukać igły w stogu siana”. Kolejna konkurencja polegała na zadawaniu pytań- uczeń losował zawód, a jego koledzy z drużyny musieli zgadnąć jaki, zadając pytania, na które on mógł odpowiedzieć „tak” lub „nie”. Podczas naszego turnieju nie mogło zabraknąć ortografii. Każda drużyna musiała w ciągu półtorej minuty zapisać jak najwięcej wyrazów z „ó”. Zadaniem, które okazało się sporym wyzwaniem, było zapisanie tekstu hymnu Polski. Za każdy poprawnie napisany wers grupa otrzymywała 2 punkty.

    Skoro turniej, to muszą być i zwycięzcy. W klasie piątej drużyna dziewczynek pokonała zdecydowanie drużynę chłopców. W klasie szóstej też by tak się stało, ale niespodziewanie był remis. Chłopcy znali lepiej hymn Polski. Dzięki temu zdobyli sporo punktów i dogonili w punktacji drużynę dziewczynek. Pojedynek gimnazjalistów był bardzo wyrównany i tylko jeden punkt dzielił zwycięzców od przegranych. Nagrodą dla zwycięskich drużyn były uśmiechnięte gumki do mazania, a dla wszystkich słodkie przekąski. Tym sposobem utrwaliliśmy zdobytą w tym roku szkolnym wiedzę z języka polskiego, a przy okazji świetnie się bawiliśmy.


  • Jeśli nie wiecie, co zrobić z przeczytaną i niepotrzebną gazetą, mamy dla Was propozycję. Weźcie nożyczki i wytnijcie z niej różne słowa- małe i większe, kolorowe i czarne. Następnie usiądźcie wygodnie i... spróbujcie ułożyć z tych wyrazów wiersz. Nie musi być on długi czy rymowany. Może to być jedno zdanie, ciekawa myśl, spostrzeżenie. Jeśli już Wasz wiersz będzie gotowy- słowa przyklejcie na kartce. To świetny pomysł na przykład na oryginalny prezent dla bliskiej osoby. Uczniowie klasy szóstej na początku nie wierzyli, że mogą stworzyć własne wiersze, a okazało się, że poszło im naprawdę bardzo dobrze. Na zdjęciach ich pierwsze poetyckie próby.


  • Ostatnie lekcje języka polskiego w klasie szóstej oraz gimnazjum poświęcone były analizie tekstów poetyckich, które zachęcają do refleksji nad sensem ludzkiego życia. Klasa szósta rozpoczęła od „Hymnu o miłości” świętego Pawła. Ustaliliśmy, że miłość chrześcijańska to pragnienie dobra i szczęścia dla innych. Kochać to przede wszystkim dawać, a nie brać. Wiersz Tadeusza Różewicza „Przepaść” posłużył nam do rozmowy na temat współczucia i bezinteresownego pomagania innym, na przykład nieznajomym na ulicy czy w autobusie. Klasa gimnazjalna natomiast poznała dwa wiersze mówiące o tym, jak kruche i ulotne jest ludzkie życie. Uroda, siła, pieniądze, sława są dane nam tylko na chwilę i szybko przeminą, bo życie jest krótkie - przekonuje nas podmiot liryczny we fraszce Jana Kochanowskiego „O żywocie ludzkim”. Podobną refleksję zawiera wiersz „Urodziny” Wisławy Szymborskiej. Człowiek każdego dnia obsypywany jest „prezentami”, ale życie jest za krótkie, żeby wykorzystać całe bogactwo otaczającego świata.

    Po lekturze tych tekstów uczniowie napisali wskazówki, jak według nich mądrze i dobrze przeżyć to życie, które tak szybko mija. Oto ich propozycje. Warto je przeczytać i wziąć do serca, żeby nie zapomnieć, co tak naprawdę jest w życiu ważne…

    Klasa szósta:

    Nie sprawiaj przykrości.

    Pamiętaj o innych, nie tylko o sobie.

    Zaakceptuj siebie.

    Pomagaj innym.

    Szanuj własność innych.

    Bądź miły dla innych.

    Bądź uprzejmy.

    Nie oceniaj innych po wyglądzie.

    Traktuj innych tak, jak ty chciałbyś być traktowany.

    Szanuj innych.

    Daj każdemu szansę.

    Nie dokuczaj innym.

    Pomyśl, zanim coś powiesz.

    Dbaj o środowisko.

    Nie marudź.

    Nie krzycz.

    Gimnazjum:

    Znajdź przyjaciół.

    Ucz się, bo bez nauki nic się nie osiągnie.

    Nie poddawaj się.

    Bądź blisko Boga.

    Nie bądź leniwy.

    Nie narzekaj.

    Ciesz się tym, co masz.

    Spełniaj marzenia.

    Podejmuj wyzwania.

    Zrób coś szalonego.

    Graj mniej na komputerze, bo gry mogą zmarnować życie.

  • Na lekcji języka polskiego klasa 4a omawiała lekturę "Akademia Pana Kleksa". Uczniowie stworzyli foldery reklamowe Akademii, które miałyby zachęcić dzieci do wstąpienia w progi tej szkoły.  Poniżej przedstawiamy pomysłową twórczość naszych uczniów. 
Włącz Polskę ORPEG Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej
 

   PARTNERZY
 
Semper Polonia




spiritually strong